Van de klas
naar de keukentafel.
Als leerkracht zag ik elke dag kinderen verloren lopen in alle verwachtingen. Kinderen die te veel voelden, te hard reageerden, of stilletjes verdwenen achterin de klas. Kinderen die "te veel" genoemd werden, "te gevoelig", "te eigenwijs" — terwijl ik een kind zag met een enorme rijkdom vanbinnen.
En thuis zag ik het van heel dichtbij. Mijn twee zonen hebben allebei dysfasie. Mijn oudste kabbelde rustig mee doorheen de lagere school, maar bloeit nu pas écht open in het praktijkgerichte onderwijs — eindelijk een plek waar zijn handen mogen doen waar zijn hoofd goed in is. Mijn jongste liep vast, hoe hard hij ook zijn best deed. Hij zit nu bij mij aan de keukentafel: ik geef hem thuisonderwijs, tussen mijn coachingsessies door.
Want school vraagt veel stilzitten, en bouwt op van kleine deeltjes naar het grote geheel. Voor kinderen die — zoals ik — eerst het geheel willen zien, is dat elke dag roeien tegen de stroom in. Sommige kinderen hebben er nét genoeg voeling mee om erdoor te geraken. Andere niet. En allebei verdienen ze iemand die ziet hoe hard ze werken.
Daarom ben ik coach geworden. Niet om kinderen bij te sturen tot ze weer netjes in het rijtje passen, maar om hen te helpen snappen wie ze zijn. En om jou als ouder te laten voelen dat je er niet alleen voor staat.
Voor ik coach werd, stond ik jaren voor de klas. Ik was onthaalmoeder, hielp mee aan het roer van ons familiebedrijf, en schoolde me om tot Individueel Emotioneel Begeleider (IEB), aangevuld met een opleiding coachende vaardigheden (COVA). Al die levens zitten mee aan tafel als ik met jouw kind werk.
Ik werk niet met het probleem. Ik werk met het verhaal achter het probleem.