Rouw is niet iets wat je "doet" en dan klaar is. Het heeft zijn eigen tempo — bij kinderen, bij jongeren, bij hele gezinnen. Soms heb je iemand nodig die naast je staat, zonder te zeggen hoe het moet.
Kinderen en jongeren rouwen niet alleen om wie er niet meer is. Ze rouwen ook om een scheiding, een verhuizing, een vriendschap die stopt, een gezin dat er anders uitziet dan vroeger.
En rouw bij kinderen ziet er soms anders uit dan je verwacht. Ze spelen gewoon verder terwijl het verdriet vanbinnen woedt. Ze worden boos om niets. Ze stellen dezelfde vragen, keer op keer. Of ze zwijgen.
Dat betekent niet dat het niet aankomt. Het betekent dat je kind zijn eigen manier zoekt om ermee om te gaan.
Je kind zwijgt, of doet gewoon verder alsof er niets is. Dat is geen onverschilligheid — dat is rouw die nog geen woorden gevonden heeft.
Verdriet heeft veel gedaanten, en boosheid is er vaak één van. Zeker bij kinderen die niet weten waar ze met dat grote gevoel naartoe moeten.
Keer op keer opnieuw. Dat is geen verstrooidheid — zo proberen kinderen te verwerken wat nog te groot is om te begrijpen.
Kinderen rouwen in stukjes: even heel verdrietig, dan weer volop in het spel. Beide zijn echt. Zo beschermt een kind zichzelf.
Rouw laat zich niet in stappen gieten, dus dat probeer ik ook niet. Wel: echte aandacht, vertrouwen en de tijd die het vraagt.
Met kinderen werk ik creatief en spelend — via beeld, verhaal en beweging, zodat rouw ook zonder woorden een plek kan krijgen. Met jongeren is het vooral een gesprek. Met ouders of hele gezinnen stem ik af op wat in jullie situatie zinvol is.
Een eerste gesprek is altijd gratis. Je hoeft het niet perfect te verwoorden — een paar woorden over wat er gebeurd is, is meer dan genoeg om te beginnen.
Vertel me kort wat er speelt. Ik luister — zonder oordeel en zonder haast.
Neem contact op →